Tijdens de geboorte heb ik in de baarmoeder klemgezeten, een been afwijking was het gevolg.In de eerste jaren viel dit nauwelijks op en pas toen ik begon te groeien werd het verschil duidelijk.Het rechterbeen bestond slechts uit scheenbeen en groeide niet mee, uiteindelijk is op mijn twaalfde besloten mijn onderbeen te amputeren. Voor de amputatie was ik mij niet bewust van mijn handicap. Ik sportte, nam deel aan gymnastieklessen en haalde gewoon mijn zwemdiploma’s, zelfs stijldansen ging me goed af, ik schopte het tot de topklasse en als ik bepaalde passen niet kon uitvoeren dan werden deze weggelaten en vervangen door andere passen, zelfs tafeltennis leverde problemen op.  

Na de amputatie kreeg ik een prothese aangemeten, ik hoopte hiermee te kunnen voetballen maar van de KNVB kreeg ik geen toestemming om in een valide elftal te spelen. In 1998 kwam ik met atletiek in aanraking, tijdens een bijeenkomst en via mijn prothesemaker Hoorn Orthopedie hoorde ik dat er jonge mensen werden gezocht die een nieuwe uitdaging wilden aangaan, en dat was atletiek. Ik vond het wel leuk om te kijken hoe ver ik kon gaan met mijn prothese, mijn eerste wedstrijd was in België, ik had eigenlijk nog nooit zoveel mensen met een handicap bij elkaar gezien, het was wel even wennen., maar na een tijdje was het de normaalste zaak van de wereld.

Tijdens die wedstrijd liep ik de in de serie op de 100 meter een tijd van 15,6 sec, ik werd derde en kwalificeerde me voor de finale. Als een van de weinige liep ik met mijn gewone prothese  en niet zoals alle anderen met een sportprothese, voor mij was dit toch wel een geweldig gevoel, dat je al behoorlijk hard kon lopen en ik toen al me eigen voorstelde hoe het was als ik op een sportprothese zou lopen, uiteindelijk kwam die er ook en ik loop nu behoorlijk op topniveau mee.

In het beging moest ik wel wennen aan de sportprothese, het was net of ik opnieuw moest leren lopen, het oogt als een soort lepel. Daarbij is een goede techniek onmisbaar, het was en is veel oefenen om steeds beter en sneller te kunnen lopen. Ik ben er erg gelukkig mee, ik kan alles, mijn lichaam is één geworden met mijn prothese (zowel dagelijkse als sportprothese), je kan het nauwelijks nog een hulpstuk noemen, eerder een verlengstuk.

Dus zo zie je maar weer dat, als je door geboorte, ziekte, ongeluk of iets anders een ledemaat mist je niet bij jezelf moet gaan denken, “ik kan niets meer”. Alles is mogelijk als jij maar wilt.

Mocht je vragen hebben of iets wat niet duidelijk is mail mij