Ik ben Appie, geboren in het jaar 1968. Na een redelijk normaal leven te hebben geleid, waarbij ik weinig tot niets aan sport deed, is daar in August 2003 een behoorlijke verandering in gekomen. Tijdens een motorritje, wat gepland was als het laatste ritje van het seizoen werd het laatste motorritje ooit, na een glij partij over een niet goed opgeruimd oliespoor  in een bocht op de snelweg ben ik hardhandig in aanraking gekomen met de vangrail, die zijn naam eer aangedaan heeft en mij erg goed gevangen heeft, zo goed dat mij rechterarm op 2 plaatsen gebroken was en mijn rechterbeen zwaar beschadigt was geraakt. Na 2 maanden van trachten het been te redden is het uit eindelijk door de knie geamputeerd. Na een moeizame en zware revalidatie periode, waar ik leerde omgaan met mijn beperking en ook weer leerde lopen op een prothese ging het leven weer een beetje verder. Ondanks dat ik wel zonder krukken liep was ik erg onzeker tijdens het lopen, het kostte enorm veel energie en het zag er niet geweldig uit. Na terug te zijn geweest in het revalidatiecentrum, bleek dat ze niets meer konden doen en vonden ze dat ik zo maar tevreden moest zijn.  

Toen ik in de LVvG nieuwsbrief een uitnodiging voor een loopclinic o.l.v Frank Dik in stadskanaal zag heb ik geen moment getwijfeld en me opgegeven. Toen ik met die loopclinic meedeed merkte ik binnen 5 minuten dat het lopen anders ging en beter/normaler aanvoelde, na een gesprek met Frank bleek dat hij vaak in Hoorn training geeft, aangezien ik in Zaandam woon sprak ik met hem af 1x per week naar Hoorn te komen om het lopen te verbeteren. In het begin lag de nadruk op het verbeteren van het lopen en het op doen van coördinatie oefeningen, lopen door zand en staan/springen in de hoogspring mat om de aandacht van het lopen weg te halen zodat het lopen een natuurlijk geheel wordt zonder erbij na te denken, dit is zeer goed gelukt. Ondertussen ben ik ook 35 Kg afgevallen waardoor alles nog wat makkelijker gaat. Omdat het lopen steeds beter ging en ik de training steeds leuker begon te vinden ging ik 2x per week trainen en kwam steeds meer in de buurt van hardlopen en daar waren de oefeningen op een gegeven moment ook op gericht. Uit eindelijk is het hardlopen ook gelukt, dit voelde als een enorme overwinning, vooral omdat over het algemeen wordt gedacht dat het op een dagelijkse prothese niet mogelijk is, het tegendeel is waar.  

Inmiddels train ik 3x per week, waarbij hardlopen een standaard onderdeel van de training is, en sinds kort doe ik ook af en toe aan verspringen, alleen is het nog niet “ver”en lijkt het ook nog niet op “springen”, maar alle begin is moeilijk. Het sporten houdt me fit en zorgt ervoor dat ik in het dagelijks leven beter kan functioneren en vooral goed en veilig kan lopen. Het rennen is leuk, ik wil in ieder geval steeds harder, misschien dat dit in de toekomst mogelijk is op een sportprothese, maar het is vooral een bijzaak. Het normale lopen blijft de hoofdzaak. Tegenwoordig doe ik ook mee met de loopclinics, alleen niet meer als deelnemer, maar om oefeningen voor te doen en te laten zien wat mogelijk is met een dagelijkse prothese. Ik heb zelf de voordelen hiervan ervaren en vind het dus heel erg belangrijk om dit met andere prothesedragers te delen.